Schenkingen Op 1 januari 2003 zijn ook de regels voor schenkingen veranderd. Een schenking is een overeenkomst tussen twee partijen waarbij de één de ander bevoordeelt. Vóór 2003 moesten schenkingen vaak in een notariële akte worden vastgelegd. Deze eis is vervallen. Alleen een schenking of een gift die pas zal worden uitgevoerd nadat iemand is overleden, moet notarieel worden vastgelegd. Gebeurt dit niet, dan vervalt de schenking of gift bij het overlijden. Schenkingen beïnvloeden de omvang en samenstelling van de nalatenschap. De wet ziet in sommige gevallen een schenking als een voorschot op de erfenis. Er bestaan wettelijke regels die verbanden leggen tussen schenkingen en erfenissen. Als kinderen schenkingen na 1 januari 2003 van hun vader of moeder hebben gekregen, worden die schenkingen niet bij de afwikkeling van de nalatenschap betrokken. De ouder kan echter in het testament bepalen dat dit wel moet. De schenkingen moeten dan worden ingebracht in de nalatenschap. N.B.: oude schenkingen (schenkingen aan kinderen voor 1 januari 2003), moeten altijd wel worden ingebracht, tenzij bij de schenking of in een testament het tegendeel is bepaald. Nu de wet regels ter bescherming van legitimarissen heeft gemaakt, is het logisch dat iemand niet de rechten van legitimarissen kan beperken door vóór zijn overlijden alles weg te geven aan anderen. Bepaalde schenkingen tellen daarom mee voor het vaststellen van de omvang van de legitieme portie. Verder kunnen de legitimarissen, als zij niet uit de nalatenschap zelf hun legitieme portie kunnen krijgen, in bepaalde gevallen de begiftigden aanspreken voor hun ontbrekende deel.